இவ்வகண்ட லோகவனத்திலே நான் சஞ்சாரம் செய்த காலத்தில், ஒரு தரம் ஒரு மலையடிவாரத்தில் தங்கினேன். அங்கே ஒரு கெபி இருந்தது. அதினுள் போய் படுத்து நித்திரை செய்தேன். நான் அயர்ந்து நித்திரை செய்கையில் மா மகிமையான ஒரு சொப்பனம் கண்டேன். அந்தச் சொப்பனத்தைச் சொல்லுகிறேன் கேள்.

இதோ ஒரு மனுஷன் கந்தை கட்டிக்கொண்டு தன் வீட்டைப் பாராமல் வேறோர் திசையை நோக்கிக் கொண்டு நின்றான். அவன் கையில் ஒரு புஸ்தகமும், முதுகில் ஒரு பாரச் சுமையும் இருந்தது. நான் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். அவன் தன் புஸ்தகத்தை திறந்து வாசித்தான். வாசிக்க வாசிக்க மாலை மாலையாய்க் கண்ணீர் சொரிந்தான். அவன் உடம்பும் சிலிர்த்தது. கடைசியாக அவன் தன்னை அடக்கிக் கொள்ள சக்தியற்று உரத்த சத்தமாய்: "ஐயோ, நான் என்ன செய்வேன்?" என்று வாய்விட்டுக் கதறி அழுது புலம்பினான்.

இவ்வளவு வியாகுலத்தோடு அவன் தன் வீட்டு முகமாய்த் திரும்பி நடந்து, தன் கிலேசத்தையும், கண்ணீரையும் வீட்டார் ஒருவரும் அறியாதபடி செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று முகத்தை நன்றாய்த் துடைத்து, மனக்கவலை ஒன்றும் இல்லாதவனைப்போல வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். நுழைந்து தன்னால் ஆனமட்டும் தன் மனவேதனையை அவர்கள் கண்டுகொள்ளாதபடி செய்தான். அவன் தன்னை வெகுநேரம் அடக்கிக்கொள்ளக்கூடாமல் போயிற்று. ஏனெனில், அவனுடைய கிலேசம் வரவர அதிகப்பட்டது. அவன் தன் மனைவியையும் மக்களையும் கூப்பிட்டுச் சொல்லுகின்றான்: ஆ, என் நேச மனைவியே! கேள், என் கர்ப்பத்தின் கனிகளே! செவிகொடுங்கள், உங்கள் மகா பிரியமுள்ள சிநேகிதனாகிய நான் இதோ என் முதுகில் இருக்கும் சுமை வரவரப் பளுவாகிறதால் மெத்தவும் அவதிப்படுகின்றேன். அது என்னை நசுக்கிப் போடும்போல் இருக்கிறது. அதுவுமின்றி நாம் வாசம்பண்ணும் இந்தப் பட்டணம் வானத்திலிருந்து வரும் அக்கினியால் தகனிக்கப்படும் என்று திட்டமாய் அறிந்தேன். நாம் தப்பிக் கொள்ளுகிறதற்கு யாதொரு வழிவகையும் இல்லையானால், நானும், என் அருமை மனைவியே நீயும், என் கண்மணிகளே நீங்களும் ஏகமாய் அந்த அக்கினியில் அழிந்துபோவோம். நாம் தப்ப ஒரு வழி இருக்கிறதென்று இன்னும் எனக்குத் தோன்றவில்லை என்று சொன்னான்.

இதைக் கேட்ட அவன் மனைவியும் மக்களும், உற்றாரும், பெற்றாரும் அதிசயப்பட்டார்கள். அவன் சொன்ன மோசங்கள் மெய்யாகவே நடக்கும் என்று நம்பி அஞ்சினதினால் அல்ல, பித்தம் சிரசில் ஏறிப் பிதற்றுகின்றான், பித்தம் முற்றினால் பைத்தியக்காரனாகி விடுவானே என்றெண்ணிக் கலக்கமுற்றார்கள். இப்படி அவன் பிரலாபித்தது பொழுது சாயப்போகிற நேரமாயிருந்தது. அவனுடைய பந்துக்கள் இவனுக்கு நல்ல தூக்கமில்லாமல் மண்டைக் கொதிப்பேறி புத்திமாறி இருக்கிறது. இவன் நித்திரை செய்து எழுந்திருந்தால் சிரசில் ஏறிய பித்தம் விடியுமுன் வடியும், புத்தியும் சீராகும் என்று அவர்கள் எண்ணி அவன் தூங்குகிறதற்கு ஏற்ற பிரயத்தனங்களை விரைவாகச் செய்தார்கள். அன்றிரவிலும் அவன் முந்தின பகலைப் போலவே உபத்திரவப்பட்டான். எல்லாரும் முக்காரம் போட்டு தூங்கினார்கள். இவனோ பெருமூச்சு விட்டு, கண்ணீர் சொரிந்து காலத்தைக் கடத்தினான். விடிந்தவுடனே, அயல் வீட்டுக்காரரும் அறிந்த சிநேகிதரும் வந்து, அண்ணா! நன்றாய்த் தூங்கினீரா? தம்பி, இப்பொழுது சுகம் எப்படி என்று கேட்டார்கள். அவனோ முன்னிலும் கேடு, முன்னிலும் கிலேசம் என்று சொல்லி: தனது மனதின் பயங்கரங்களைக் குறித்து அவர்களோடு பேசும்படி ஆரம்பித்தான். அவர்கள் அதைக் காது கொடுத்து கேளாமல் கடின இருதயமுள்ளவர்களாய் இருந்தார்கள். அவர்களில் சிலர் கூடி, கனிவுள்ள வார்த்தைகள் இவனுக்கு ஆகாது, கடிந்து கடிந்து பேச வேண்டும் என்று தீர்மானித்துக் கொண்டு, சிலதரம் அவனைக் கேலிபண்ணுவார்கள், சிலதரம் கடுப்பாய்ப் பேசுவார்கள், சிலதரம் பித்தா! நீ கெட்டாய் என்று கதவைப் பூட்டி ஒண்டியாய்க் கிடவென்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விடுவார்கள். அவன் தன் வீடு மட்டாயிருந்து, தன் ஊராருக்காகப் பரிதபித்து, ஜெபம் செய்து, தன்னுடைய சொந்த நிர்ப்பந்தத்தையும் உணர்ந்து கொண்டிருப்பான். அடிக்கடி அவன், வீடுவிட்டுக் காடு போய், அங்குள்ள வயல் வெளிகளில் ஒண்டியாய் உலாவி: சிலதரம் வாசிப்பான், சிலதரம் ஜெபம்பண்ணுவான், சிலதரம் அழுவான், சிலதரம் புலம்புவான், இப்படிச் சில நாளைக் கழித்தான்.

அவன் தன் வழக்கத்தின்படி வயல்வெளிகளில் உலாவிக்கொண்டிருந்த ஒரு நாள்: தன்னுடைய புஸ்தகத்தை வாசித்து வாசித்து, மிகுந்த துக்கமுள்ளவனாய் இருக்கிறதை நான் கண்டேன். அவன் வாசிக்க வாசிக்க முன்போல வாய்விட்டு அலறி, "இரட்சிக்கப்படுவதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று அழுதான். இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டதுமல்லாமல், எத்திசையாய் ஓடலாம் என்று பார்க்கிறவனைப்போல், அந்த மைதானத்தில் அவன் அங்கும் இங்கும் சாடப்போகிறதைப் போலவும் நான் கண்டேன். என்றாலும், அவன் ஓடும் இடம் அறியாதிருந்ததால் நின்ற நிலையிலேதான் நின்றான். அவன் என்னதான் செய்கிறான் பார்ப்போம் என்று நான் அவனைப் பார்த்த வண்ணமாய் இருந்தேன். அப்பொழுது அந்த மைதான வழியாய் சுவிசேஷகன் என்னும் பேருடைய ஒருவர் வந்தார். அவர் இந்த மனுஷனண்டை போய், ஏன் அப்பா அழுகிறாய்? என்று கேட்டதையும் கண்டேன். அவன் சொல்லுகிறான்: ஐயா! என் கையில் இருக்கிற இந்த புஸ்தகத்தினால் எனக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும், மரணத்துக்குப் பின் நான் நியாயந்தீர்க்க வரவேண்டியவன் என்றும் உணருகிறேன். மரண தண்டனையை அநுபவிக்கவோ எனக்கு மனதில்லை, நியாயத்தீர்ப்புக்கு வரவோ என்னால் இயலாது, என்று அறிகிறேன் என்பதாய்ச் சொன்னான். அதற்குச் சுவிசேஷகன்: சாக ஏன் உனக்கு மனதில்லை அப்பா? இவ்வையகத்தின் அவஸ்தைகளுக்கு ஒரு கணக்கு இல்லையே என்றார். அதற்கு அவன்: ஐயா! அது நிஜம்தான், ஆனால் இதோ பாரும், என் முதுகில் இருக்கும் பாரச் சுமை என் சாவோடு இறங்கி கல்லறையோடு தொலைந்து போகாமல், நரக பாதாளம் மட்டும் என்னை இழுத்துக் கொண்டு போய் நித்திய அக்கினிப் பள்ளத்தில் உருட்டித் தள்ளிவிடுமே. பூலோகச் சிறைச்சாலைகளில் இருக்கும் அவஸ்தைகளைத் தாங்க என்னால் ஆகாதானால், நியாயந்தீர்க்கப்படவும் பாதாள லோகத்துக்கு அக்கினிப் பள்ளத்தின் நித்திய வேதனைகளைச் சகிக்கவும் என்னால் இயலுமா? இந்த எண்ணங்கள்தான் என் மனதைப் புண்ணாக்கி, பெருமூச்சுவிடவும் அழவும்பண்ணுகிறது என்று சொன்னான்.

உன் நிலைமை இப்படியானால் வேலையும் ஜோலியும் இல்லாதவனைப்போல் ஏன் இந்த வனத்தில் நின்று கொண்டிருக்கின்றாய்? என்று சுவிசேஷகன் கேட்டார். அதற்கு அவன்: ஐயா! நான் எங்கே போகவேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியாமல்தான் இந்த வனத்தில் பெருமூச்சுவிட்டுத் திரிந்தலைகின்றேன் என்றான். அப்போது சுவிசேஷகன் ஒரு சுருளை அவன் கையிலே கொடுத்து இதைப்படித்துப் பார் என்றார். அதை அவன் மெதுவாய் விரித்து வாசிக்கவே வருங்கோபத்துக்கு பறந்தோடிப் போ (மத்தேயு 3 : 7) என்ற வாசகம் பெரிய எழுத்துக்களால் எழுதியிருக்கிறதைக் கண்டேன்.

அவன் சுவிசேஷகனுடைய முகத்தைக் கனிவோடு பார்த்து, நான் எங்கே ஓடவேண்டும் ஐயா? என்று கேட்டான். சுவிசேஷகன் தன் கையை நீட்டி (விஸ்தாரமான ஒரு வனத்துக்குப்பால் காட்டி) அதோ இருக்கிறதே அந்த திட்டிவாசல் (இடுக்கமான வாசல் மத்தேயு 7 : 14) உனக்குத் தெரியுதா? என்று கேட்டார். ஒன்றும் தெரியவில்லையே என்று புலம்பினான்.

அப்புறம் சுவிசேஷகன் அதோ தூரத்தில் பிரகாசிக்கிற வெளிச்சமாவது தெரிகிறதா? என்று கேட்டார். ஆம் ஐயா, ஆம், அதோ தெரிகிறாப்போல் இருக்கிறது என்றான். அப்புறம் சுவிசேஷகன் அந்த வெளிச்சத்தையே நீ நோக்கிக் கொண்டு, நேரே நடந்து போ. அங்கே போனால் அந்தத் திட்டிவாசல் தெரியும், வாசலண்டை போய்த் தட்டினால் நீ செய்ய வேண்டியது இன்னதென்று அங்கே உனக்குச் சொல்லப்படும் என்று சொன்னார்.